>> Sıcak bir aralık ayında doğmadım.

>> İlk ve orta öğrenimim sırasında 768 maçta takım kaptanı olarak sahada yer aldım. Bu maçların 210′unda ağları havalandıramadım. Ağ falan yok tabi o zamanlar.

>> Lise öğrenimim süresince ders kitaplarımı sıramın altındaki bölmede sakladım. Ders kitaplarını göğüs hizasında taşıyan kızlar ile bel hizasında taşıyan erkeklere karşı cesur bir duruş sergileyerek milyonların sevgisini kazanamadım. 500 kişi falan vardı okulda.

>> ÖSS’de cevap anahtarını yanlış işaretleyemedim. Üniversite için yolum Ankara’ya düştü. Bir şeyler öyle oldu, böyle oldu.

>> Bamyadan ve mantardan nefret ederim. Yapıp yiyene bir şey demem. Hayvanlık olur.

>> Rakı ısmarlayanın 40, kumpir ısmarlayanın 37 yıl kölesi olurum. Kadıköy’e kendim de giderim.

>> “Sanatçı”m Kazım Koyuncu’dur. Kemençe ve tulum her şeyin başında gelir.

>> Ankara yaşamışlığımın, İstanbul yaşayamamışlığımın şehridir.

>> Canon A1 hayattır.

>> İçinde “Sarı-Lacivert” barındırmayan her şey ikinci plandadır. Dünya “çubuklu”nun etrafında döner.

>> Ben güzele güzel derim, güzel benim olmasa da.

>> Play Station oynarken telefonumun çalmasından çok rahatsız olurum. Aslında genel olarak telefonumun çalmasından hoşnut olmam. Ne o öyle zırt pırt.

>> Evsiz ve iki çocuk babasızım.

>> İçinde “tadım et lokantası” ve “stil erkek kuaförü” olmayan bir şehire, şehir demem mümkün değildir. Bunlar şart hacı.

>> Aile salonunu üst kat yerine iki cadde öteye kuran işletmeci benim her şeyimdir. Belki de bu ta kendimdir. Benimdir. Dır. Dir. Dur. Durdur.

>> Yeni doğan bebeğine Fahretin, Muhittin gibi isimler koyan ebeveynler her zaman için garip gelmiştir. O isimler daha böyle bir 40 yaşında duruyor.

>> Windows Media Player mavisi değildi gözlerim.

>> Çayı ve kahveyi çok şekerli içerim. “Şekeri çaya değil de çayı şeker kabına boşalt eheheh” esprilerinden yeterince bıktım. Yapmayın.

>> “Göster bakalım amcana pipini” cümlesindeki “amca” rolüne hiçbir zaman bürünemeyeceğim için son derece mutluyum. Banane lan uşağının çükünden.

>> 2030 gibi giderim bu dünyadan. Tahminen. 105 yaşıma kadar yaşarsam kendimi hiçbir zaman affetmem.